Czym jest WIBOR
WIBOR to stawka referencyjna odzwierciedlająca koszt pozyskania środków na polskim rynku międzybankowym. Wiele kredytów hipotecznych w złotych ma oprocentowanie złożone ze stawki WIBOR 3M lub 6M i marży banku.
Gdy stawka rośnie, rośnie rata. Dlatego w ostatnich latach spory o mechanizm jej ustalania przyciągnęły uwagę kredytobiorców.
Historia stawki obejmuje także okresy wzrostów w ostatnich latach, co zwiększyło raty wielu kredytobiorców. Samo podwyższenie raty nie jest jednak podstawą pozwu, liczy się sposób sformułowania umowy.
Główne zarzuty w sprawach wibor
Kredytobiorcy podnoszą różne argumenty, a najczęściej wskazują na brak przejrzystości sposobu ustalania stawki, niedostateczne poinformowanie o mechanizmie oraz niedozwolony charakter postanowień o oprocentowaniu zmiennym.
Kancelarie wskazują również, że umowa powinna określać, jak zmienia się wskaźnik i jakie ma znaczenie dla kredytobiorcy. Brak takiego opisu bywa elementem zarzutów.
- nieprzejrzyste określenie sposobu ustalania stawki referencyjnej
- brak wskazania w umowie, czym jest wskaźnik i jak się zmienia
- zarzut niedozwolonych klauzul w umowach z konsumentami
- ocena skutków w razie uznania postanowienia za niewiążące
Stan orzecznictwa
Sądy powszechne wydają w sprawach WIBOR różne wyroki, a wielu zagadnień nie rozstrzygnął jeszcze Sąd Najwyższy ani TSUE w sposób przesądzający dla całego rynku. Dlatego nie można założyć wyniku na podstawie jednego wyroku.
Uchwały i wyroki w sprawach frankowych dotyczące klauzul niedozwolonych, na przykład w sprawie Dziubak (C-260/18), są punktem odniesienia dla oceny przejrzystości, ale nie przesądzają spraw złotowych.
Wyroki sądów rejonowych i okręgowych w sprawach WIBOR różnią się, a część rozstrzygnięć jest zaskarżana. Do czasu ujednolicenia stanowisk ocena sprawy ma charakter ostrożnościowy.
Skutki, które bywają przedmiotem żądań
W zależności od wybranej strategii kancelaria może żądać ustalenia nieważności umowy, zwrotu nadpłaconych odsetek albo uznania, że oprocentowanie należy liczyć inaczej. Nie każda ścieżka jest dostępna w każdej umowie.
Dobór żądań jest decyzją pełnomocnika po analizie dokumentów, ryzyk i skutków dla kredytobiorcy, w tym możliwości zwrotu kapitału.
Kancelaria zwykle ocenia także skutki podatkowe i finansowe uznania umowy za nieważną, w tym obowiązek zwrotu kapitału. To szczególnie ważne w kredytach złotowych, bo skala zwrotu bywa duża.
Różnica wobec sprawy frankowej
W kredycie frankowym spór dotyczy klauzul przeliczeniowych i ryzyka kursowego, a w kredycie złotowym dotyczy stawki oprocentowania. Obie sprawy mogą jednak opierać się na przepisach o klauzulach niedozwolonych i podobnych mechanizmach rozliczenia.
Dlatego kancelarie frankowe często prowadzą także sprawy WIBOR, a kancelaria patrzy na umowę w całości.
Obie grupy spraw mają odrębne przepisy w tle. W kredytach CHF kluczowa jest indeksacja, a w kredytach WIBOR kluczowa jest przejrzystość stawki, dlatego dowody i argumenty są inne.
Dokumenty do analizy
Do oceny potrzebne są umowa kredytu z aneksami, informacja o ryzyku zmiany stopy procentowej, harmonogramy spłat, zaświadczenie o wpłatach oraz dokumenty z procesu sprzedaży kredytu, jeśli je posiadasz.
Dopiero na tej podstawie kancelaria ocenia szanse i ryzyka, bez zapewnień wyniku.
Jeśli masz kredyt złotowy z oprocentowaniem zmiennym, przechowuj wszystkie aneksy i informacje o zmianie stawki. Ułatwią kancelarii ocenę.
Jak działa nasz serwis w tych sprawach
FrankOwiec łączy kredytobiorców z kancelariami, które obsługują sprawy CHF, SKD i WIBOR. Wyliczenie roszczeń w kalkulatorze frankowym dotyczy kredytów we frankach, a w sprawie WIBOR ocena należy do kancelarii.
Zapytanie trafia do jednej kancelarii z regionu po Twojej zgodzie. To nie jest porada prawna ani obietnica wyniku.
Nasz serwis nie przesądza szans w sprawie WIBOR, a jedynie pomaga trafić do kancelarii, która zna tę tematykę. Szacunek roszczeń w takich sprawach przygotowuje prawnik.